Kryteria negatywne, wykluczające dane objawienie jako prawdziwe

1. Nie może uchodzić za prawdziwe takie objawienie, które podaje naukę sprzeczną ze zdrowym rozsądkiem, naturalnym poznaniem lub z Objawieniem Bożym, zawartym w Piśmie Świętym (koniec świata). Także gdyby wypaczało w jakikolwiek sposób Objawienie (zalecając np. łańcuszek św. Antoniego), gdyby propagowało czyny niemoralne, sprzeczne z nauką chrześcijańską, pochwalało zło lub zachęcało do grzechu, nie mogłoby być uważane za boskie. Objawienia nie mogą dotyczyć treści czysto świeckich, zarówno obyczajowych (zakaz chodzenia w spodniach przez kobiety – Oława), jak i społecznych, militarnych czy politycznych. Treści objawione nie mogą być obszerne, podawane w formie elaboratów czy podręczników. Powinny mieć charakter krótkiego apelu, zachęty, polecenia, wyjaśnienia i wyeksponowania prawdy wiary.

Muszą być zgodne z Objawieniem chrześcijańskim strzeżonym w Kościele Chrystusowym. Nie oznacza to, że powinny powtarzać prawdy wiary już znane; mogą stanowić ich ekspijację lub konkretyzacje, np. dogmat Niepokalanego Poczęcia Maryi podany w objawieniach w Lourdes. Dogmaty uzyskują czasami w objawieniach prywatnych nie tylko nowe sformułowanie, ale i nowe rozumienie.

2. Ze względu na okoliczności, objawienia prywatne nie mogą być ekstrawaganckie, oparte na sensacji, gdyż przesłaniałyby treść objawień Bożych. Nie mogą powtarzać się także w nieskończoność i trwać całymi latami, zbyt duża liczba tzw. zjawień w różnych miejscach może budzić podejrzenie co do ich autentyczności (ta negatywna okoliczność – prawdopodobnie jedyna – zachodzi w Medjugorje). Miejsce objawień jest zwykle sprawą nieistotną, gdyż Bóg może chcieć powołać do istnienia nowe środowiska zbawcze w postaci sanktuariów, mogą to być miejsca dotąd obojętne religijnie, nie mogą jednak to być miejsca negatywne pod względem religijno-moralnym.

3. Ze względu na osobę doznającą objawień przyjmuje się, że musi być ona zdrowa psychicznie, krytyczna, rozsądna, nie ulegająca złudzeniom, halucynacjom, przewidzeniom oraz nie podatna na sugestie czy autosugestie. Powinna odznaczać się wysokimi walorami religijno-moralnymi; wprawdzie Bóg może objawiać się także osobie grzesznej, niemniej dla wiarygodności objawień zawsze lepiej jeśli jest to osoba odznaczająca się świętością życia, zaangażowana religijnie, troszcząca się o zbawienie własne i innych. Osobę doznającą objawień prywatnych musi cechować prawdomówność i szczerość. W objawieniach prywatnych nie wchodzi w grę korzyść osobista, szukanie rozgłosu, sławy, chwały lub korzyści materialnych. Liczy się pokora i posłuszeństwo, bowiem od tych osób Bóg często wymaga: ofiar, poświęcenia, niekiedy zmiany orientacji życiowej. Pokora osób doznających objawień przejawia się w tym, że chętnie poddają się one kierownictwu autorytetów, spowiednikom, teologom, biskupom.

4. Ze względu na świadków objawień prywatnych ważne jest ustalenie, czy są to świadkowie bezpośredni, widzący także znaki zjawieniowe, czy tylko reakcje osoby doznającej objawień i słuchający jej relacji. Istotne jest, czy świadkowie słyszeli treści objawień bezpośrednio czy z ust innych, a w związku z tym, czy ich relacje są wiarygodne. Wiarygodność świadectwa jest uzależniona od: zróżnicowania wiekowego i płciowego, wykształcenia, stopnia krytyczności, znajomości problematyki, nastawienia do religii, ewentualnego zaangażowania religijnego, a także od niepodatności na sugestie, halucynacje, psychozę. Pod uwagę bierze się również fakt, czy nie są łatwowierni, naiwni, jak oceniają znaczenie objawień dla osobistego życia religijnego i Kościoła, czy ich opinie i interpretacje nie są tendencyjne.

Dopiero gdy powyższe wymogi są spełnione, gdy brakuje oznak negatywnych, dyskwalifikujących objawienia jako nie pochodzące od Boga, można mówić o prawdopodobieństwie ich prawdziwości. Uwiarygodnić je mogą znaki posiadające w jakimś stopniu charakter nadprzyrodzony.