JAKIE OBJAWIENIA MOŻNA UZNAĆ ZA PRAWDZIWE?

Ludzie na całym świecie od wieków oczekiwali i nadal oczekują znaków Bożej obecności, cudownej pomocy, odpowiedzi na egzystencjalne problemy. Pozostawiając na boku inne zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i ponadnaturałnym, często zatrzymujemy się na tzw. objawieniach prywatnych. Objawienia te należy odróżnić od objawień publicznych, które zakończyły się wraz ze śmiercią ostatniego z apostołów. Kościół zachowuje w tej materii wielką ostrożność. Wynika ona z faktu, iż w czasach nam współczesnych mnożą się rozmaite, rzekome objawienia, które w jakiś sposób narażają prawdziwą religię na śmieszność i kompromitację. Dlatego Kościół broni jej przed irracjonalizmem i naiwnością. Karl Rahner twierdzi, że teologowie są zobowiązani do grun-townego badania objawień prywatnych w zakresie wszystkich okoliczności i treści w nich zwiastowanych, nawet wtedy gdy brak jest oficjalnej aprobaty Urzędu Nauczycielskiego Kościoła.

W historii zbawienia Bóg zawsze działał przez jednostki (patriarchowie, wodzowie, królowie, prorocy, aniołowie); im ujawniał swą zbawczą wolę, by przekazywali ją Narodowi Wybranemu, a od czasów Jezusa – całej ludzkości. Kościół bardzo rzadko daje bezpośrednie i pozytywne potwierdzenie autentyczności objawień prywatnych, daje je zazwyczaj z okazji kanonizacji lub beatyfikacji. Objawienia prywatne są adresowane do całego Kościoła lub znacznej jego części. Powinny więc przyczyniać się do ożywienia i pogłębienia życia religijnego. Nie są nowymi twierdzeniami (prawdami wiary), lecz nowymi zaleceniami, w których wyraża się w nowatorski sposób zbawcza wola Boża, stosownie do naszych historycznych warunków. W ten sposób Duch Boży daje nowy impuls do życia Kościoła. Duch Święty nie sprawuje biernej asystencji nad prawdami wiary, ale zapewnia twórcze i ożywcze tchnienie, które winien brać pod uwagę także Urząd Nauczycielski Kościoła, bowiem działanie tegoż Ducha daje w danej godzinie czasu historycznego konkretne zobowiązania do skutecznego wypełniania posłannictwa Kościoła. Dlatego rzeczywistych i prawdziwych objawień prywatnych nie można lekceważyć; należy je brać pod uwagę jako wyraz woli Bożej dla realizacji zbawienia człowieka.

Kościół posługuje się kryteriami, które pozwalają odróżnić objawienia prawdziwe od pozornych i fałszywych, choć absolutnej pewności w tej dziedzinie nie da się osiągnąć.